روزها از پی هم می گذرند، سالها می گذرند و قلب ها در آتش هجرانت

می سوزند؛ كبوترها ديگر نای نغمه خوانی ندارند، دلها ديگرهوس غزل گفتن

                                   نمی كنند؛ اينك تمام شعرها به يك مصرع ختم می شوند:

 " يا اباصالح  بيا"

آيا صدای " ندبه خوانان " كه ازعمق جان، فريادت مي زنند، آيا تپش قلبها كه هرآن

ملتمسانه چشم به آسمانها دوخته اند و شعله های آه جانسوزشان، ياس ها را

به گريه واداشته، به ديار سبز حضورت نمی رسد؟؟؟  " آه از هجران ..."

تا كی بايد پشت درهاي سبز رنگ انتظار بنشينيم؟!

تا كی بايد چشم هايمان يتيم نديدنت باشند؟!

هيچ چيز سخت تر از انتظار نيست... اما، اگر بدانی كه در پس اين پرده های انتظار،

بهاری نشسته و منتظر تمام شدن زمستان دلهاست، تا سبد سبد شكوفه به دلها

هديه دهد، آن موقع است كه انتظار آسان می شود؛

آن گاه است كه برای رسيدن يك جمعه سبز، دستها پلی می شوند تا آسمان،

تا قاصد دلهای عاشق را به آن جا بفرستند و بگويند:

پروردگارا! باران رحمتت را بر اين كوير ببار و اكسير عشق را بر وجود خاكيمان بريز؛

 ما را از باده عشق مهدی (عج) مست گردان تا پذيرای حضورش باشيم و

عاشقانه فرياد بزنيم:

" یا اباصالح بيا"